1. Έγραψα το πρώτο μου παραμύθι όταν ήμουν 5 χρονών. Δηλαδή δεν το έγραψα ακριβώς… Το υπαγόρευσα στη νονά μου (που, σε αντίθεση μ’ εμένα τότε, γνώριζε γραφή και ανάγνωση!). Όταν ήμουν μικρή, επινοούσα ιστορίες με αφορμή το οποιοδήποτε αντικείμενο, με ιδιαίτερη προτίμηση στα μπιμπελό που έφερνε η νονά μου από τα ταξίδια της σε όλον τον κόσμο. Δυστυχώς, σήμερα, στα 26 μου, νιώθω ότι η Φαντασία με έχει σχεδόν εγκαταλείψει…
2. Ήθελα να σπουδάσω Γραφιστική αλλά για ευνόητους λόγους, σπούδασα Aρχιτεκτονική. Χρειάστηκα 4 χρόνια για να τη συμπαθήσω – πάντα προτιμούσα τους ανθρώπους από τα κτίρια. Αν και πολλές φορές μετανιώνω γι’ αυτή μου την επιλογή, η αρχιτεκτονική παιδεία μού πρόσφερε πολύτιμες γνώσεις και μια πολύ ιδιαίτερη οπτική γωνία του κόσμου.
3. Παράλληλα με τις προπτυχιακές μου σπουδές, συνεργάστηκα με ένα δημιουργικό γραφείο για να μου φύγει ο καημός της γραφιστικής. Τελικά έφυγε, αλλά καμιά φορά επιστρέφει για να με αναστατώσει (και να φύγει πάλι).
4. Βρέθηκα να σπουδάζω Sustainability σχεδόν κατά τύχη αλλά νιώθω ότι επιτέλους σπουδάζω κάτι που έχει πραγματικό νόημα για τη σημερινή κατάσταση του περιβάλλοντος και της ανθρωπότητας. Ελπίζω ότι στο μέλλον θα μπορέσω να προσφέρω στον κόσμο πολλά περισσότερα από ένα ακόμα κτίριο…
5. Αντιπαθώ την υπερβολική οργάνωση και τάξη. Η πρώτη μου δημιουργεί άγχος και η δεύτερη πλήξη.
6. Σιχαίνομαι την αχαριστία και την αγένεια.
7. Θυμάμαι πρόσωπα (ακόμα και συμμαθητές μου από τον παιδικό σταθμό!) και δρόμους, αλλά ποτέ αριθμούς. Για παράδειγμα, είμαι 8 μήνες στην Βρετανία και ακόμα δεν έχω καταφέρει να απομνημονεύσω τον αγγλικό αριθμό του κινητού μου…
8. Αν ρωτήσεις τους συμφοιτητές μου στο μεταπτυχιακό πώς με λένε, θα λάβεις τόσες διαφορετικές απαντήσεις όσες και τα άτομα που θα ρωτήσεις: κανένας μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να προφέρει ή να γράψει το πραγματικό μου όνομα σωστά. Προς το παρόν, αρνούμαι να το «πετσοκόψω» και να το μετατρέψω σε αυτά τα ελληνο-αμερικάνικα ονόματα των 1-2 συλλαβών: Νία, Μία, Τούλα, Βούλα κτλ. Επίσης δεν μου αρέσει καθόλου η «αγγλική» εκδοχή του. Προτιμώ χίλιες φορές την αλλοίωση της ελληνικής version!
9. Τρελαίνομαι για χαρτοπωλεία! Μπορώ να χαζεύω τετράδια, ντοσιέ και μαρκαδοράκια για ώρες!
10. Όταν επισκέφθηκα τη Νέα Υόρκη κατάλαβα τι εστί προπαγάνδα. Επίσης, εκεί επανεκτίμησα το πολύχρωμο ευρωπαϊκό αστικό τοπίο. Ακόμα και οι αθηναϊκοί δρόμοι μου φάνηκαν πιο χρωματιστοί από το απέραντο γκρίζο του Μanhattan - με εξαίρεση το υπέροχο Central Park!
10+1. Θα ήθελα να ταξιδέψω στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, αλλά μου λείπει ο χορηγός…
Καλώ τους Sleeper in metropolis, Salepi, Quelmarth και Kouretinho, αν θέλουν να παίξουν κι αυτοί με τη σειρά τους (απ’ ό,τι είδα, οι υπόλοιποι φίλοι του μπλογκ έχουν ήδη συμμετάσχει στο παιχνίδι).






